Ոչ վաղ անցյալի Հայաստանն ու այսօրվա իրականությունը

Հայաստանը ժամանակին անվանում էին «ԽՍՀՄ թեթև արդյունաբերության մայրաքաղաք»։ Տեքստիլը, կոշիկը և կարի արտադրությունը ոչ միայն հազարավոր աշխատատեղեր էին, այլև՝ բարձր որակ և միջազգային հեղինակություն։

«ԻՆՉՊԵ՞Ս ԿԱՐԵՑԻՆ ՀԱՅԿԱԿԱՆ ՏԵՔՍՏԻԼԻ ՎԵՐՋԻՆ ՊԱՏԱՆՔԸ»

Երբեմնի հզոր Հայաստանում տեքստիլ արդյունաբերությունը ոչ թե ուղղակի ոլորտ էր, այլ միլիոնավոր պատվերների և համաշխարհային մակարդակի որակի կենտրոն։ Մեր կարի ու տեքստիլի հսկաները՝ «Գարունը», «Մայիսյան հաղթանակը», Գյումրիի տեքստիլ կոմբինատը, Վանաձորի կարի ֆաբրիկաները, ապահովում էին ողջ Խորհրդային Միության և Արևելյան Եվրոպայի պահանջարկը։

Ի՞ՆՉ ՈՒՆԵԻՆՔ ՄԵՆՔ

Ավելի քան 150,000 աշխատատեղ. Հայաստանի գրեթե յուրաքանչյուր երկրորդ ընտանիք կապված էր այս ոլորտի հետ։

Միլիոնավոր պատվերներ. մեր արտադրանքը սպառվում էր Մոսկվայից մինչև Պրահա և Բեռլին։ Հայկական պիտակը որակի երաշխիք էր։

Հսկա կոմբինատներ. Գյումրիի (Լենինականի) տեքստիլ կոմբինատը իր տեսակի մեջ ամենախոշորներից մեկն էր աշխարհում։

ԻՆՉՊԵ՞Ս ՔԱՅՔԱՅԵՑԻՆ

Այս ամենը չվերացավ ինքն իրեն։ Այն քայքայեցին հանցավոր անտարբերությամբ և սխալ սեփականաշնորհումներով։

1. Հսկա հաստոցները վաճառվեցին որպես ջարդոն։

2. Գիտական և արտադրական պոտենցիալը ցրվեց աշխարհով մեկ։

3. Փորձառու դերձակները, կոնստրուկտորներն ու տեխնոլոգները ստիպված եղան առևտրով զբաղվել կամ արտագաղթել։

ԱՅՍՕՐՎԱ ԻՐԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆԸ

Այսօր այդ փառահեղ գործարանների տեղում կա՛մ դատարկ պատեր են, կա՛մ էլիտար շենքեր։ Իսկ այն կանայք ու տղամարդիկ, ովքեր տասնամյակներ շարունակ «հագցրել» են միլիոնավոր մարդկանց, այսօր չեն կարողանում իրենց համար նոր հագուստ կամ կոշիկ գնել, որովհետև նրանց թոշակը նույնիսկ հացին չի հերիքում։

ՄԵՆՔ ՊԱՀԱՆՋՈՒՄ ԵՆՔ

Պետությունը պարտք է այս մարդկանց։ Տեքստիլի և թեթև արդյունաբերության վետերանները պետք է ստանան արժանապատիվ կենսաթոշակ։ Մենք պահանջում ենք 50% բարձրացում բոլոր նրանց համար, ովքեր կառուցել և շենացրել են մեր երկրի արդյունաբերությունը։

Մի՛ թողեք, որ մեր պատմությունը մաշվի ու պատռվի անտարբերությունից։

Շարունակելի

Հրայր Կամենդատյան

Մեկնաբանություններ